آنا ماريا ماتوته، بانوي نويسندة هميشه جوان اسپانيا

ترجمه؛ نشميل مشتاق

«سال بلو»ي رمان نويس در نوشته هايش به فرديت و هويت نوع بشر بيش از هر چيز بها مي داد و به ياري قلمش مي کوشيد چيزي را از ميان بردارد که خود از آن به کم رنگ شدن ارزش هاي اجتماعي ياد مي کرد. «سال بلو» را يکي از ممتاز ترين راويان اوضاع اجتماعي ايالات متحده در دوران پس از جنگ مي دانند. او در آثارش «واقع گرايي» موجز را با چارچوب فکري حکيمانه يي پيوند داد که به مدد فلسفه و علوم اجتماعي و همچنين سنن ادبي اروپا پالايش يافته بود. بلو در سال 1976 برنده جايزه نوبل ادبيات شد. سال بلو در رمان هايش به طور معمول به روشنفکرهايي لفاظ و خوش سخن مي پرداخت؛ کساني که از به تله انداختن آنها لذت مي برد. با اين همه، در کتاب «ماجراهاي اوگي مارچ» (1953) به عنوان نخستين اثر «برجسته» او و رماني جالب و سرگرم کننده، روح سرزنده و ماجراجوي خود بلو نمود مي يافت، روحيه يي که شايد متاثر از سپري شدن دوران کودکي اين نويسنده در شهر شيکاگو بود؛ شهري که خود بلو از آن به دنيايي کوچک و مجموعه يي از بد ترين و بهترين شهرهاي مدرن و صنعتي امريکا تعبير کرد. در سال هاي بعد، او در کسوت يکي از اساتيد دانشگاه شيکاگو، کشور را با ديدي نقادانه زير نظر گرفت و حس ترس و ناراحتي ناشي از مشاهده افزايش تعداد بزهکاران برخاسته از طبقات پايين اجتماعي، افت ضوابط علمي و آنچه خود از آن به شکست گرايي نهاد آزاديخواه ياد مي کرد را در رمان هاي بعدي خود همچون «دسامبر رئيس دانشکده» (1982) نشان داد.